Historia dzielnicy Gdańsk Młode Miasto

Najdawniejsza historia Młodego Miasta sięga średniowiecza, kiedy to zostało ono założone przez Krzyżaków w 1380 roku nad Wisłą na obszarze późniejszego Szańca Wapiennego i pochylni późniejszej Stoczni Schichaua (obecnie ul. Jana z Kolna). Granicą ze Starym Miastem był Rów Gnilny (obecnie ulice Gnilna i Aksamitna). Granica zachodnia i południowa Młodego Miasta pokrywała się ze współczesnymi granicami Suchanina.

Średniowieczne Młode Miasto istniało w latach 1380–1455. Początkowo traktowane było przez Krzyżaków jako część gdańskiego zespołu osadniczego, potem stało się konkurencją wobec Głównego Miasta. Jak podano w Gedanopedii większość zabudowy Młodego Miasta była drewniana i szkieletowa. W latach 20. XV wieku było tam około 250 parceli i około 2 tysiące mieszkańców. Trudnili się oni handlem i rzemiosłem.

Po wojnie trzynastoletniej, w związku z brakiem fortyfikacji Młodego Miasta, od 1455 roku było ono rozbierane. Mieszkańcy przesiedleni zostali na obszar Głównego Miasta i Starego Miasta. Zakaz wznoszenia budowli na terenie dawnego Młodego Miasta utrzymywany był do roku 1480.

Nazwa Młode Miasto używana była na określenie terenów na północ od Starego Miasta jeszcze w XVII wieku, następnie przeszła na założone w 2. połowie XVII wieku między Szańcem Wapiennym a Starym Miastem składy drewna.

W 1889 roku teren po dawnym Szańcu Wapiennym o powierzchni około 50 ha, położony między Martwą Wisłą a linią kolejową nabył elbląski przedsiębiorca trudniący się budową maszyn parowych i rolniczych Ferdinand Schichau. Nabyty teren był nierówny, bagnisty i poprzecinany rowami. Został on wyrównany i podniesiony kamieniami i ziemią dostarczaną kolejką linową z terenu Wroniej Górki, Placu Zebrań Ludowych oraz Suchanina. Zbudowana została stocznia, która przez kolejne pokolenia dziedziczona była przez rodzinę. Do końca I Wojny Światowej było tam siedem pochylni w której powstawały pełnomorskie jednostki pasażerskie, towarowe i wojenne przekazywane nawet armatorom azjatyckim i australijskim.

Stocznia Schichaua przetrwała zawirowania gospodarcze i historyczne działając do 1945 roku. Między wrześniem 1944 roku, a marcem 1945 roku zakwaterowani na Kokoszkach więźniowie podobozu Stutthof zajmowali się budową U-bootów. Było to przyczyną nasilonych nalotów na Gdańsk.

Jako Stocznię nr 2, Stocznię Schichaua, strona polska przejęła 26 VII 1945.